Η επικοινωνιακή συνταγή του «αποδιοπομπαίου τράγου»!

Η καταφυγή στη βία μεταξύ διεθνών αθλητών και τις σώμα με σώμα συμπλοκές τους είναι αναντίρρητα απαράδεκτο γεγονός και έξω από οποιαδήποτε αθλητικά πλαίσια. Η εκμετάλλευση, όμως, ενός τόσο δυσάρεστου επεισοδίου από αρκετά ΜΜΕ, σε περίοδο θερινής ραστώνης και έλλειψης ενδιαφερόντων ειδησιογραφικά θεμάτων, είναι ένα επίσης απαράδεκτο γεγονός.

Πολλοί φορείς του έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου, ίσως και ενστικτωδώς, φοβούμενοι ότι μια ακριβοδίκαιη αποτίμηση των γεγονότων από την ευρωπαϊκή ομοσπονδία καλαθοσφαίρισης θα οδηγούσε σε τιμωρία αρκετών σημαντικών αθλητών και ακολούθως στην απουσία τους από το παγκόσμιο πρωτάθλημα του Σεπτεμβρίου στη γειτονική Τουρκία, επιδόθηκαν στην τακτική ανεύρεσης του «αποδιοπομπαίου τράγου», καθώς η έκταση των επεισοδίων δεν επέτρεπε το «κουκούλωμά» τους.

Είναι σαφές, ιδιαίτερα για τον αθλητικό τύπο, ότι μια εθνική Ελλάδος χωρίς τους πρωταγωνιστές της στο μουντομάσκετ υποβαθμίζει εμπορικά το συγκεκριμένο αθλητικό προϊόν. Αυτό, όμως, δε μπορεί να δικαιολογήσει τη σκιαγραφήση ενός εκ των πρωταγωνιστών των δυσάρεστων γεγονότων - και φυσικά από την αντίπαλη εθνική ομάδα - περίπου ως δολοφόνου...

Μια δυνάμει νέα πραγματικότητα...

Η τρόικα από τη στιγμή που πάτησε ελληνικό έδαφος ενεργεί βάση μιας λογικής που θέλει κάθε επιθυμίας της να επέχει θέση διαταγής.

Στο διαμορφωθέν σκηνικό τα ηνία της κυβέρνησης κρατούσαν ως τώρα πολιτικοί που αναρριχήθηκαν στην πολιτική ιεραρχία των αρχών της δεκαετίας που απέρχεται. Τη νέα γενιά στελεχών που ανήλθαν στην εξουσία με τον Γ. Παπανδρέου παρακολουθούν τα ιστορικά τεκτενόμενα περίπου ως θεατές θεατρικού έργου, από καλές θέσεις και χωρίς εισητήριο.

Η Τ. Μπιρμπίλη, ορθώνοντας το ανάστημά της στο ζήτημα της πώλησης της ΔΕΗ, δημιουργεί μια νέα δυνάμει πραγματικότητα, στην οποία οι νεοεισελθόντες στην κυβέρνηση μπορούν να επιβάλλουν την άποψη τους ακόμα και σε θέματα που άπτονται της οικονομίας και του μνημονίου, έστω κι αν διαφοροποιούνται από την τρόικα.

Ευχής έργο θα είναι η δυνάμει νέα πραγματικότητα να εξελιχθεί σε νέα πραγματικότητα, το συντομότερο δυνατόν!

Μία η κατοχή...

Η δήλωση του αντιπροέδρου της ευρωπαϊκής τράπεζας επενδύσεων, Π. Γεννηματά είναι απολύτως ενδεικτική των αντιλήψεων που επικρατούν σε ορισμένους ευρωπαίους αξιωματούχους. Ο κ. Γεννηματάς μίλησε περί αντίληψης "εσωτερικής κατοχής" που σύντομα θα εκλείψει από την Ελλάδα, αναφερόμενος στη στάση του εκπροσώπου των εργαζομένων στη ΔΕΗ. Ν. Φωτόπουλου, φανερώνοντας τη δική του ιδιότυπη αντίληψη περί δημοκρατικής και αποτελεσματικής διακυβέρνησης.

Ο συγκεκριμένος έλληνας ευρω-αξιωματούχος είναι είτε επικίνδυνος είτε ανιστόρητος! Οι πάντες γνωρίζουν ότι κατοχή η Ελλάδα γνώρισε μία, από πρωταγωνίστριες στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα δυνάμεις, δυστυχώς, κι όχι από τον κόσμο της εργασίας, παρά τις κατά καιρούς αναντίρρητες και ενίοτε απαράδεκτες συνδικαλιστικές υπερβολές.

Καλή είναι η υπερηφάνεια για τους έλληνες που διαπρέπουν εκτός συνόρων, αλλά σημασία δεν έχει τόσο αυτή καθεαυτή η ανέλιξη στην γραφειοκρατία της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας οικονομικής εξουσίας, όσο το αξιακό περιεχόμενο των παρεμβάσεων τους, αφού επιτύχουν την προσωπική τους επαγγελματική αναγνώριση από το κατεστημένο!

Και οι απόψεις περί «εσωτερικής κατοχής» της Ελλάδας από τμήμα του κόσμου της εργασίας ασφαλώς δε σηματοδοτούν ιδιαίτερα υψηλό αξιακό υπόβαθρο, για αυτούς που τις εκφέρουν, ανεξαρτήτως της καταγωγής των.

Όχι αμαχητί σε ρόλο διεκπεραιωτή!

Η κυβέρνηση εδώ και μερικούς μήνες έχει μεταβληθεί σε διεκπεραιωτικό όργανο της τρόικας. Η ελληνική κοινωνία πειθόμενη ότι σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό έχει τις δικές της ευθύνες για τη δημοσιονομική κατάρρευση αποδέχθηκε τη γενικευμένη επίθεση που της έγινε σε εισόδημα και φορολογία, αποφεύγοντας τις ακραίες μορφές διαμαρτυρίας.

Εξ’ αρχής υπογραμμίστηκε από πολλές πλευρές η ανάγκη άμεσης οικοδόμησης μιας ορθολογικής αναπτυξιακής διαδικασίας, στο πλαίσιο της σύγχρονης εποχής. Αντί αυτού ενημερωνόμαστε ότι η τρόικα επιθυμεί να επιβάλλει ακόμα σκληρότερη λιτότητα, με περαιτέρω μείωση εισοδημάτων και αύξηση της φορολογίας.

Το αποτέλεσμα αναμένεται να είναι ακόμα μεγαλύτερη ύφεση, πιθανότατα μέχρι του σημείου εκείνου όπου οι αρχιτέκτονες του σχεδίου ΔΝΤ-ΕΕ διάσωσης της Ελλάδας κρίνουν ότι έχει δημιουργηθεί μια φτωχή εργατική ζώνη στον ευρωπαϊκό νότο, η οποία θα εξασφαλίζει υπερκέρδη για τους δυνάμει επενδυτές.

Υπό αυτό το πρίσμα, η κυβέρνηση θα είναι άξια αποδοκιμασίας, αν αποδεχτεί αμαχητί το ρόλο του διεκπεραιωτή της τρόικας και αποτύχει να προσελκύσει τις αναγκαίες επενδύσεις στην ελληνική οικονομία, πριν η χώρα μετατραπεί σε έναν πάμπτωχο εργατικό θύλακα στο νότο της Ευρώπης, προκειμένου να γίνει επενδυτικά ελκυστική!