Είναι σαφές ότι ο Γ. Παπανδρέου με τη δημόσια δήλωσή του περί επικείμενων έκτακτων οικονομικών μέτρων πραγματοποίησε δεξιά στροφή και σύρθηκε απ’ τα γεγονότα σε μια προφανή προγραμματική ανακολουθία, σε ότι αφορά τουλάχιστον στο πάγωμα όλων των μισθών.
Η κίνηση αυτή του Πρωθυπουργό, όμως, μοιάζει περισσότερο με εξαναγκασμό, παρά με έκφραση της πραγματικής του βούλησης περί του πως μπορεί η χώρα να εξέλθει απ’ το οικονομικό αδιέξοδο. Αν θέλει μάλιστα κανείς να είναι δίκαιος, οφείλει να παρατηρήσει ότι ο κ. Παπανδρέου δείχνει, όλο αυτό το διάστημα, να αντιλαμβάνεται ότι η μόνη διέξοδος για την Ελλάδα είναι η αλλαγή του μοντέλου ανάπτυξής της, ώστε μεσοπρόθεσμα να μειωθούν ελλείμματα και χρέη.
Το λάθος του ήταν ότι αναλαμβάνοντας την ηγεσία της χώρας έθεσε ως πρώτη προτεραιότητα την επαναδραστηριοποίησή του στα εξωτερικά θέματα. Έχασε έτσι την ευκαιρία να πριν βρεθεί εκτεθειμένος ο ίδιος να εκθέσει επικοινωνιακά – εκτός από την κυβέρνηση Καραμανλή – και τις ευρωπαϊκές αρχές για την αγαστή συνεργασία τους με τις προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις, η οποία για χρόνια υπήρξε βασισμένη στην αποδοχή ψευδών οικονομικών στοιχείων.
Η αναγγελία μονεταριστικής πολιτικής από τον Πρωθυπουργό για το 2010, χωρίς μάλιστα να κάνει ούτε λόγο για αναπτυξιακές δράσεις, αποτελεί οπωσδήποτε μια επικοινωνιακά χαμένη μάχη για τον ίδιο και για όσους ενστερνίζονται την υιοθέτηση ενός νέου αναπτυξιακού μοντέλου, αλλά ο χρόνος θα δείξει αν εκτός από τη μάχη θα χαθεί τελικά κι ο «πόλεμος» για την επίτευξη υγιούς και δίκαιης ανάπτυξης στην Ελλάδα!
